Teddy Boys, czyli bunt przeciwko tradycjom

Koniec II wojny światowej nie zagwarantował światowego pokoju, Europa została podzielona na komunistyczny Wschód i kapitalistyczny Zachód. Z jednej strony trwały procesy zbrodniarzy hitlerowskich
i rozliczano Niemców z działań wojennych, natomiast z drugiej komuniści umacniali swoje wpływy i posługując się propagandą, zamykali się coraz bardziej w swojej ideologii. Świat bał się wybuchu bomby atomowej, a co rusz wybuchały nowe konflikty, tak jakby już nikt nie pamiętał o okropnościach poprzedniej wojny. Kultura i sztuka w obu systemach politycznych szukała nowych form ekspresji. Moda również próbowała dostosować się do nowej rzeczywistości.

CHRISTIAN DIOR I NEW LOOK

Innowacje w świecie mody kobiecej wprowadził w 1947 roku Christian Dior, ciężkie tkaniny i bezkształtne ubrania, często przerabiane z męskich płaszczy czy garniturów zastąpiły lekkie i zwiewne suknie. Ramiona przestały być watowane, a krótki dopasowany żakiet podkreślił talię i eksponował biust. Mimo wielu sprzeciwów wyrażających niepraktyczność i marnowanie wielu metrów materiału kolekcja zaprezentowana przez Christiana Diora znalazła wiele zwolenniczek.

Moda z którą walczyło młode pokolenie, Vogue 1952 rok

Moda męska nie przeszła tak radykalnej zmiany. Panowie chętnie nosili garnitur, krojem podobny do tego sprzed wojny. Klapy były węższe, zrezygnowano z nadmiernego watowania ramion, marynarki były jedno- lub dwurzędowe oraz wełniane kamizelki. Spodnie były luźniejsze i szersze, a pod wpływem ciężaru tkaniny opadały na buty.

Ubranie eleganckiego pana w tamtych czasach dopełniała krochmalona i wyprasowana, biała chusteczka wsunięta w kieszonkę marynarki. Obowiązkowo do białej koszuli wiązano wąskie krawaty, a złote lub srebrne spinki trzymały je w ryzach. Jednakże taki obraz często przedstawiało tylko bogate mieszczaństwo.

 

REWOLUCJA W MODZIE

Młodzi ludzie mieli dość życia, jakie reprezentowało pokolenie ich rodziców. Klasy średnie były biedne i ciężko było znaleźć godziwą pracę, która mogłaby zmienić ich sytuację. Należy również pamiętać, że nigdy nikt nie projektował strojów z myślą o młodych ludziach. Dotychczasowym wzorem dla dorastających dziewczyn były ich matki, a młodzi chłopcy szybko przypominali strojem swoich ojców.

<<Zobacz też:  Zoot Suits – stylowe bezguście>>

Prawdziwa rewolucja w modzie młodych ludzi rozpoczyna się od pojawienia w kinach filmu pod tytułem Dziki z Marlonem Brando, który grał Johnniego, zbuntowanego szefa gangu młodych mężczyzn na motorach, wtedy był już gwiazdą. Natomiast po roli Stanleya Kowalskiego w filmie Tramwaj zwany pożądaniem, został okrzyknięty symbolem seksu. Szybko stał się idolem młodych ludzi. W filmie Dziki nosił dżinsy i czarną skórzaną kurtkę założoną na białą koszulkę. Podwinięte do kostek spodnie odsłaniały buty do jazdy motorem. Ten wygląd wśród bogatego amerykańskiego mieszczaństwa wywołało spore oburzenie, co tylko umacniało jego pozycję w oczach młodych ludzi, jednocześnie przyczyniając się do powstania nowej mody. W 1955 roku James Dean zagrał postać zbuntowanego i równie wrażliwego młodego chłopaka w filmie Buntownik bez powodu. Tak rodzili się bohaterowie powojennej generacji. Wszystko, co mówili na ekranie, z czym się nie zgadzali, trafiało do serc młodych ludzi i stawało się ich filozofią życia.

Marlon Brando, 1953 rok

Idealnym dopełnieniem młodzieńczego buntu była muzyka, która nigdzie dotąd nie była spotykana. W rytmie rock and rolla młodzi ludzie zmieniali otaczający ich świat.
Nowa muzyka i styl ubierania szybko pokonały ocean i dotarły do Londynu, gdzie w tym samym czasie londyńska młodzież również tworzyła swój odrębny styl. Pochodzili oni z rodzin robotniczych, szukali swojego miejsca, które mogą przekształcić w drodze do lepszego życia, a swoim ubiorem wyrażać swój upór i stosunek do otaczającej ich rzeczywistości.

 

TEDDY BOYS

W 1953 roku w londyńskiej prasie pojawiły się zdjęcia młodych mężczyzn, którzy swoim niecodziennym wyglądem wywołali szok wśród reporterów. Początkowo ta swoista mieszanka stylów była znana pod nazwą Cosh Boys, jednakże nazwa Teddy Boys została zaadaptowana, gdy Daily Express w nagłówku artykułu skróciła nazwę Edwardian do Teddy.

Konkurs na najlepiej ubranego Tedsa w Nottingham, 1956 rok

Istnieje wiele teorii gdzie dokładnie styl Teddy Boys rozpoczął swój żywot. Jedna z nich głosi, że pierwsi Tedsi pojawili się na początku lat 50. XX wieku w East End i Północnym Londynie, wokół Tottenham i Highbury, i stamtąd ta moda przeniosła się na południe, do Streatham, Battersea i Purley, a potem na wschód, do Shepherd Bush i Fulham. Kolejno wzdłuż wszystkich miast przybrzeżnych, by w 1956 roku ostatecznie przejąć całą Brytanię.

Jednak faktyczne początki tego stylu można datować na późne lata 40. XX wieku, kiedy krawcowie z Saville Row próbowali ożywić modę z czasów panowania Edwarda VII.

W tym miejscu warto również wspomnieć o Scuttlers. Jest to grupa, z którą w pewnym stopniu można utożsamiać z Teddy Boys. Był to gang młodych ludzi z okolic Manchesteru i Liverpoolu, który wyróżniał się odmiennym stylem ubioru niż inni przedstawiciele klasy robotniczej w Wiktoriańskiej Anglii.

Typowi przedstawiciele Tedsów, 1954 rok

Wbrew pozorom Teddy Boys nie byli miłymi chłopcami z sąsiedztwa. Często tworzyli gangi i wdawali się w bójki z innymi gangami, przez co prasa podsycała wśród społeczeństwa obraz ich brutalnego sposobu bycia.

Jednym z najbardziej znanych konfliktów był ten z 1958 roku w Notting Hill, gdzie Tedsi przez kilka dni napadli Indyjskich imigrantów. Kolejną głośną sprawą z udziałem Teddy Boys była sprawa morderstwa Johna Beckleya z 1953 roku. Te incydenty pozwoliły na stałe przykleić łatkę zdemoralizowanego chuligana, każdej osobie, która utożsamiała się z tym stylem.

 

STYL TEDDY BOYS

Młodzi przedstawiciele tej subkultury nosili szerokie marynarki z wełny sięgające do połowy uda. Kołnierz i patki kieszeni zwykle były obszywane ciemnym aksamitem. Pod marynarką zakładano kolorowe koszule i wzorzyste kamizelki wykonane z brokatu. Zamiast krawata chętnie noszono krawat bolo, podobny do tego, który zakładał Bill Haley. Wąskie spodnie z wysokim stanem, często obcinano powyżej kostki, albo podwijano tak wysoko, by były widoczne białe skarpety. Ubrania często były szyte na miarę, z dobrej jakości materiałów, przez co koszt takiego odzienia był bardzo wysoki, więc powszechne było opłacanie takich ubrań w ratach. Całość dopełniały buty, połyskliwe oksfordy, zdobione borgsy lub zamszowe buty znane jako creepersy na grubej podeszwie, w Polsce mówiło się, że są na słoninie.

Teddy Boy, 1954 rok

Styl Teddy Boys to również charakterystyczna fryzura. Włosy modelowane na brylantynie w tzw. kaczy kuper. Natłuszczone długie włosy zbierano z lewej i prawej strony, układano w fale zawijane do środka, tworząc coś w rodzaju trójkątnego irokeza. Ogół wyglądu Teddy Boys to połączenie mody z przełomu wieków i amerykańskich Zoot Suit, którzy królowali w latach 40. XX wieku.

 

A W PARZE Z TEDDY BOY IDZIE… TEDDY GIRL!

Przedstawicielki Teddy Girls również pochodziły z biedniejszych części Londynu. Zwykle w wieku 15 lat porzucały szkołę, by pracować w fabrykach i zarabiać na własne utrzymanie. Podobnie do męskich przedstawicieli tego stylu odrzucały powojenną surowość i normy społeczne.

Teddy Girls, 1955 rok

Teddy Girls zwykle nosiły dopasowane ołówkowe spódnice lub szerokie na wielu halkach spódnice z koła. Podobnie jak mężczyźni zakładały wąskie podwijane spodnie, długie palta oraz szyte na miarę marynarki z aksamitnym kołnierzem. Nieodłącznym elementem był marynarski słomkowy kapelusz lub charakterystyczny azjatycki kapelusz. Całość dopełniała elegancka kopertówka i kamea zapięta pod szyją. Buty były zwykle na płaskiej podeszwie. Teddy Girls zwykle wiązały włosy w kucyka lub obcinały włosy na krótko.

 

POWRÓT W WIELKIM STYLU

Lata 70. wieku wraz z ruchem punków przywraca do życia trochę zapomniany już wizerunek Tedsów do łask. W 1971 roku w Londynie Vivienne Westwood i Malcom McLaren otwierają swój pierwszy butik. Według nich obecny ruch hippisowski nie ma w sobie nic ciekawego do zaoferowania. Trzeba było szukać czegoś innego. Największą wartość miały dla nich lata 50. oraz stary rock and roll. Nowa generacja Teddy Boys na nowo wzbudziła zainteresowanie, była czymś innym niż kolorowe hippisowskie wzory.

Teddy Boys, 1976 rok

Wraz z nowymi Tedsami zmienił się także ich strój, choć marynarki niezmiennie pozostały długie z klapami obszytymi aksamitem. Pod spód wybierano ciemne koszule oraz kolorowe wąskie krawaty. Chętnie noszono spodnie rurki i buty na grubszej podeszwie. Do ułożenia fryzury używano bardzo dużo lakieru do włosów, by tworzyć ekstrawaganckie fryzury z włosów zaczesanych wysoko do góry, często w połączeniu z długimi bokobrodami. Warto wspomnieć również o tym, że John Lennon i George Harrison naśladowali ten styl w początkowej fazie rozwoju zespołu The Beatles.

Vivienne Westwood szybko wykorzystała tę okazję. Dotąd wszyscy sympatycy tego stylu musieli szyć ubrania na zamówienie, co było bardzo drogie i wymagało sporo czasu. Postanowiła więc sama je produkować.

W latach 80. Tedsi postanowili wrócić do klasycznego wyglądu z lat 50. i tego trzymają się do czasów współczesnych.




Zapraszam również do odwiedzenia fanpage’a na Facebooku, ponieważ można tam znaleźć jeszcze więcej ciekawostek dotyczących historii życia codziennego.

Pozdrawiam,

  • Takie eleganciki, a jednak takie niegrzeczne chłopaki 😉 Styl Teddy Boys z lat 70 bardzo przypomina mi już bardziej wspólczesny ruch rockabilly.

    • Właśnie w latach 70. styl rockabilly osiągnął największą popularność co również przyczyniło się do odrodzenia i odświeżenia Teddy Boys. W sumie bardzo zgrabnie połączono te dwa style, oba zadziorne.

  • Ciekawy wpis, dowiedziałam się czegoś nowego. 🙂

  • Pingback: Zoot Suits – stylowe bezguście – Historyczne Eskapady()

  • Swietny post! Masz naprawde imponujaca wiedze x